Magiczne ubiory Moniki Kostrzewy
Kto robi to, co kocha,
ten na co dzień ma do czynienia z czystą magią.
W świecie polskiej mody pani Monika Kostrzewa ma ugruntowaną pozycję. Nie obca jest jej anonimowa praca projektanta przemysłowego. Współpracując z licznymi firmami odzieżowymi tworzy modele zgodne z trendami i zapotrzebowaniem klientów. Ograniczenia wynikające z tego typu pracy nie do końca odpowiadają bogatej osobowości pani Kostrzewy. Równolegle z pracą w przemyśle tworzy autorskie kolekcje, gdzie jak sama twierdzi: „Ubiór stanowi płaszczyznę do wyrażania własnej indywidualności”.
Z twórczością pani Moniki Kostrzewy miałam okazję zapoznać się kilka lat temu pisząc recenzję do jej pracy habilitacyjnej. Przedstawiła wtedy kolekcję okazjonalnych ubiorów damskich zatytułowaną „Fibryle w skórzanej oprawie”. Kolekcja składała się z kilkudziesięciu modeli zrealizowanych z połączenia naturalnej skóry i autorskiej materii papierowej.
Od zarania dziejów skóra wykorzystywana była jako surowiec w produkcji odzieży.
Papier natomiast jako kruchy materiał rzadko był używany w ubiorze. Pani Monice udało się wypracować autorską metodę na stworzenie struktury przypominającej delikatną tkankę a jednocześnie wytrzymałej na działania zewnętrzne. Wykorzystała w tym celu tekstylne bazy (siatki, tiule) na których mocowała papierowe fibryle. Dzięki temu papier zyskał większą plastyczność i trwałość. Połączenie dwóch tworzyw o wydawałoby się skrajnie różnym przeznaczeniu dało interesujący estetycznie produkt.
Pani Monika Kostrzewa przełamuje schematy myślenia. Odkrywa nowe jakości, wydobywa malarskie i strukturalne walory tworzywa z którym pracuje. Zestawia miękką, gładką skórę z szorstkim papierem. Kontrastowe połączenia materii grają ważną rolę w jej twórczości. Udowadnia, że oba te surowce mogą współtworzyć funkcjonalny ubiór oraz spójną artystycznie całość. Papier wykorzystywany w modelach często pochodzi z recyklingu. Autorce nie obce są problemy ochrony środowiska. Świadomie wykorzystuje zużyty materiał nadając mu drugie, ekskluzywne życie.
Cechą charakterystyczną dominującą ubiory projektantki jest asymetria. Nadaje ona ekspresji i dynamiki poszczególnym sylwetkom. Autorka często stosuje nieregularne rozwiązania linii dekoltu, rezygnuje z jednego rękawa, wprowadza nierówną linię dołu. Projektuje niekonwencjonalne rozwiązania konstrukcyjne. Wprowadza diagonalne linie cięć podkreślające dynamikę. Asymetryczne płaszczyzny papierowych struktur wzbogacają formę ubioru i stanowią jej dominantę. Forma, kształt, linia to elementy budujące poszczególne modele kolekcji. Nie bez znaczenia jest również kolor. Barwy stosowane w ubiorach pani Kostrzewy to odcienie bieli, brązów, błękitów i czerni. Każda sylwetka zdominowana jest jednym bazowym kolorem uzupełnionym nakładanymi, transparentnymi warstwami papierowej struktury. Walorowe płaszczyzny papieru tworzą nową jakość plastyczną. Przestrzenne kompozycje, bo tak można określić modele pani Moniki Kostrzewy, mogą funkcjonować jako samodzielne obiekty artystyczne. Ustawione w przestrzeni galeryjnej wypełniają ją tajemnicą i magią nieobecnej, „obecnej” kobiety. Założone na ciało stają się kinetycznymi rzeźbami. W ruchu dają możliwość kontemplowania różnych odsłon.
Suknie pani Moniki przeznaczone są na wyjątkowe okazje. Ubrana w nie kobieta nie może być niezauważona. Oryginalne połączenie dwóch struktur przyciąga wzrok
i podziw widzów. Odpięcie papierowych elementów daje dodatkową możliwość wykorzystania ubioru na mniej oficjalne okazje. Suknie poprzez krój, formę i detal eksponują kobiecość. Skóra dodaje pewności siebie, a papier podkreśla kruchość
i delikatność. Tajemnicze, pełne magii, zjawiskowe suknie-obiekty dają obraz niekończącej się kreatywności pani Moniki Kostrzewy i wpisują ją na trwałe w obraz polskich artystów – projektantów mody.
~dr hab. Dorota Sak, prof. nadzw.