O sztuce Moniki Izabeli Kostrzewy
Każdy proces twórczy to proces poszukiwania, znajdowania i uzewnętrzniania prawdy. Jakiej prawdy? – należy zapytać. Odpowiedź jest jedna: prawdy o sobie. Artysta jest człowiekiem, który ma obowiązek poznać siebie. Monika Izabela Kostrzewa prawdę o sobie mówi poprzez swoje symboliczne utwory […]
Idea spotkania różnych materii, żywej i martwej. Człowiek nagi i człowiek ubrany. Człowiek ubrany jako całość stanowi syntezę sprzeczności: żywe ciało i materia nieożywiona. Człowiek nagi jest antytezą. Ubiór osłania ciało, okrywa nagość. Europa od wieków jest terytorium kultury wstydu, fałszu dotyczącego ciała. Wstyd to głębokie, destrukcyjne uczucie, które towarzyszyć może paradoksalnie i nagości, i ubiorowi. Nagość zakodowana jest jako bezwstydny grzech, ubiór zaś jest komunikatem, bywało w historii, czasami dramatycznym. Monika Izabela Kostrzewa w swoich dziełach z zakresu projektowania ubioru doświadcza sama i stawia przed odbiorcami istotny problem: czy ubiór jako fragment rzeczywistości jest sposobem wymiany informacji, czy jest sposobem porozumiewania się? Symbol nigdy nie istnieje sam dla siebie, ma zawsze naturę racjonalną, bo z ratio powstał.
Banał przedmiotu, ubrania, może czasem stać się epifanią pod prostym warunkiem, należy umieć wydobyć jego wewnętrzną esencję, bo to nie przedmiot jest banalny, tylko stosunek do niego.
Monika Izabela Kostrzewa tworzy znaki – ubrania, którym odbiorca, wkładając je, nadaje wymiar pragmatyczny, jednocześnie przypisując mu indywidualne znaczenie. Artystka od dawna, a może od zawsze, wie, że moda jako zestaw wzorców jest tylko pretekstem. Nie ma ludzi jednakowych, każdy człowiek jest w jakiś sposób niezwykły, uduchowienie może być pozą, musi istnieć w samym akcie myślowym człowieka, w zachowaniu wobec innych ludzi. Monika Izabela Kostrzewa swoimi pracami dokładnie określa swój stosunek do świata, do ludzi. Artystka nie tworzy mody na zapożyczonych wzorcach, tworzy własną sztukę, sztukę dla ludzi.
Człowiek jest istotą z wyjątkową potrzebą wolności, żyjącą w świecie ustaleń, norm, praw, granic. Człowiek najbardziej przeżywa własne istnienie, jest dla siebie wyjątkowy […]
Monika Izabela Kostrzewa ma dar, rzadki wśród artystów, akceptacji potrzeb innych ludzi. Nasyca swoją osobowością własne dzieła, które przez to nie są przeciwko ludziom, ale są im zdecydowanie przyjazne. Artystka w swoich projektowanych ubiorach ujawnia sympatię i zrozumienie dla indywidualnej konstrukcji fizycznej, ale i psychicznej, potencjalnych użytkowników, dla ich potrzeb, stylu życia […]
Gdyby dzieła Moniki Izabeli Kostrzewy eksponować poza kontekstem ciała ludzkiego, byłyby one samodzielnymi dziełami sztuki mieszczącymi się na szerokim terytorium między malarstwem a rzeźbą. Soft sculpture, malarstwo materii, działania artystyczne z pogranicza performance’u i happeningu to dziedziny sztuki, w których Artystka odnajduje się i porusza doskonale. Jej poszukiwania i odkrycia w zakresie tworzenia i stosowania niekonwencjonalnych materii w modzie są ze wszech miar interesujące i zasługują na wyróżnienie.
~Prof. zw. dr hab. Stanisław Andrzejewski
Fragmenty recenzji habilitacyjnej dotyczącej twórczości Moniki Izabeli Kostrzewy, 07.01. 2012 r.